Menu

Ode aan Montréal

Ik schreef deze ode aan Montréal tijdens een drieweekse rondreis door Oost-Amerika en Canada in 2015.

Mijn hart maakt een sprongetje. De bergen en de sneeuw van New Hampshire en Vermont laten we achter ons. En voor het eerst in mijn leven zet ik voet op Canadese bodem. Het landschap verandert langzaam en van de hoge bergen is een half uur later niet veel meer te zien. De sneeuw blijft en voorziet het landschap van een romantisch wit laagje dat glinstert in de zon.

Onze bestemming die dag is Montréal. Nooit gedacht dat deze stad mijn kennismaking zou zijn met Canada. Geen lijstje waar de stad op voorkwam, geen boek in de kast en geen onderwerp van mijn dromen. Maar ineens was je daar. Ineens was je onderdeel van het plan. Van een reis. Van mijn leven. Fijn Montréal. Mooi Montréal. We blijven spontaan een extra nachtje om je nog beter te leren kennen.

Lichtrupsen en maple syrup

Zijn het de bomen die door de ondergaande zon van goud lijken te zijn. Is het de serene rust veroorzaakt door de witte sneeuw. Is het dat gevoel van absolute vrijheid, van nederigheid en van intens geluk dat je krijgt wanneer je ’s avonds uitkijkt over de stad. De auto’s die een lange rups vormen van rode en witte lichten. De gekleurde huizen die afsteken tegen de winterse lucht. De rode straatnaambordjes met Franse namen. Of toch die muurschilderingen en groovy vibes die je doen denken aan plekken als Brooklyn en Berlijn.

Ik weet niet wat het is. Ik kan het niet plaatsen. Maar Montréal verovert gelijk een speciaal plekje in mijn hart. We eten croissants en maple syrup. Lopen kilometers. Doen twee pogingen om een metro te pakken. Spreken Frans. Spreken Engels. Lachen. Huilen. Genieten. Vooral genieten. Montréal voelt ondanks de sneeuw als een warme deken. Als een plek die je omarmt. Als een oude bekende. Met nieuwe verhalen. Montréal is een stad die je niet veroordeelt. Een stad waar je altijd welkom bent. Nooit op de lijst, nooit onderdeel van mijn dromen, maar daardoor zeker niet minder. Integendeel. Een mooie verrassing. Een parel in de sneeuw. Daar in dat voor mij verder nog onbekende land. Montréal, je smaakt naar meer. Veel meer. Vandaar deze ode aan Montréal.

No Comments

    Leave a Reply