Menu

Travel memories: rondreis door Kroatië & Bosnië

De zon brandt op mijn slaperige hoofd wanneer we de parkeerplaats van het vliegveld van Dubrovnik oversteken, op naar een rondreis door Kroatië & Bosnië. Half 10 ’s ochtends en het gevoel alsof je er al een dag op hebt zitten. You know. Maar de vermoeidheid verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer we wegcrossen in ons stoere huurautootje. Dubrovnik is vandaag niet onze bestemming. Nog niet. Maar we komen er wel langs. En hoe. De blauwe zee glinstert. Het lijkt of er duizenden diamantjes drijven op het ritme van de golven. De rotsen langs de kust, de oranje daken van de witte huisjes in de verte, de groene palmbomen. Dorpjes in. Dorpjes uit. De eenbaansweg richting Drvenik is één lang, bochtig feest.

Ineens zijn we in Bosnië. En zo snel als we er binnenkomen, zijn we er ook weer uit. Verder in Kroatië. Verder richting de ferry. De regen komt inmiddels met bakken uit de lucht vallen en van het tropische uitzicht is niet veel meer te bekennen. Maar na regen komt zonneschijn. En de wolken komen ons niet achterna. Gelukkig niet.

Wachten op de ferry. En nog een rondje, van 3 uur lang. Want het is druk. Maar Drvenik is mooi, de mensen lief en de cappuccino’s smaken er als nergens anders. Met liefde gemaakt en dat proef je. De dagen daarna cruisen we heel Hvar over. We slapen op de camping met het mooiste strand dat ik ooit op een camping gezien heb. Niemand om ons heen, alleen het verbijsterend mooie turquoise water en de geluiden van de zee. Het water is koud, maar de duik verfrissend. We drinken champagne met lavendel, adopteren bijna een hondje, verdwalen in de smalle straatjes van Stari Grad en in Hvar-stad mengen we ons tussen de cruiseship-toeristen uit Amerika. Bij het wegrijden van de camping worden we uitgezwaaid. Met een fles wijn in mijn hand en een brok in mijn keel rijden we verder. Terug op de ferry, terug naar Bosnië.

Een nieuw land, maar net zo bijzonder. We verdwalen en komen terecht op een smalle weg met kleine huisjes. De was hangt buiten, een oude vrouw zit voor de deur. Een man maakt vriendelijk zwaaiend ruimte voor ons. We passeren, maar beseffen 100 meter later dat we toch echt weer de andere kant op willen. Oh well. Hier en daar staan kapotte gebouwen. Soms niet meer dan een paar stenen op elkaar; de tekenen van de oorlog zijn hier nog altijd zichtbaar. Van indrukwekkende watervallen en hoge bergen tot aan het mooie Mostar en het bijzondere Blagaj toe. We willen eigenlijk met een omweg terug. Meer Bosnië. Maar een tweede ziekenhuisbezoek doet ons in één keer doorrijden naar Dubrovnik.

We wanen ons in Game of Thrones. Trap op, trap af, drinken vreemde shotjes met de locals. Hebben dankzij Gordana een onbezorgd verblijf, ondanks de twee ziekenhuisbezoekjes voor een wond. We zien de zon in de zee zakken bij het magische Cavtat en doen een pinky promise dat we hier echt terug moeten komen. Want wat is het mooi, zo’n rondreis door Kroatië & Bosnië. En belachelijk druk soms. Maar zo machtig mooi en wat zijn de mensen lief. Ja, de Balkan heeft ons. Al weer.

No Comments

    Leave a Reply