Menu

Charleroi: work in progress

Ik verlaat Brussel met een beetje pijn in mijn hart, altijd weer. Het zonnetje van gisteren is verdwenen en dikke, grijze wolken pakken zich samen boven het station. Onze Interrail-reis gaat verder. Het is een heel klein stukje naar een voor mij verder onbekende stad: Charleroi. Het enige wat ik er ooit over hoorde is dat het de lelijkste stad van Europa zou zijn, maar dat lijkt mij vooral heel subjectief.

Wanneer we de trein uitstappen in Charleroi miezert het. Het is grijs en druilerig. De tram komt met piepende geluiden voorbij en we steken de rivier over op zoek naar ons onderkomen voor de nacht. De nieuwe promenade langs de Samber ziet er veelbelovend uit, maar nog geen 10 meter verderop is het centrum verlaten. Ramen zijn dichtgetimmerd en huizen zijn neergehaald. Overal staan hekken en het oogt als een bijzondere bouwval. Enkele uren later vertelt onze vrolijke gids dat dit hele deel verbouwd wordt tot een nieuw bruisend centrum, compleet met winkelcentra, bioscoop en andere uitgaansgelegenheden. Ik doe mijn best, maar het is op dit moment moeilijk voor te stellen dat het hier over 5 á 10 jaar één bruisend geheel is. Toch wint mijn nieuwsgierigheid het. Ik trek mijn capuchon nog wat verder over mijn hoofd en loop achter de gids aan, verder Charleroi in.

Wallonië, op veel plekken waar ik kom, heeft het iets treurigs. De armoede is er groter dan in Vlaanderen en de werkloosheid hoger. Dat geldt zeker ook voor Charleroi. Sinds de kolenindustrie op zijn retour raakte, verzandde de eens zo welvarende stad in een flink dal. En die sporen zijn nog overal zichtbaar, het trieste lijkt zo op het eerste gezicht als een deken over de stad te liggen.

Maar Charleroi herpakt zich. De plannen zijn ambitieus en het optimisme nog groter. Je krijgt ‘Carolo’s’ niet zo maar klein. Tussen de vervallen huizen bloeit een rijke kunst- en cultuur-scene, waar het project Asphalte een voorbeeld van is. De tofste street art siert de muren van lege straten met dichtgetimmerde huizen. De ene afbeelding nog mooier dan de ander. De lege pallets die tegen de muren aanleunen komen de groovy vibes hier juist ten goede.

En er gebeurt nog veel meer. Zo is er een pop-up store geopend met typische producten en hippe gadgets uit Charleroi, is het politiestation gevestigd in een nieuw architectonisch hoogstandje en is Charleroi dé hoofdstad van de strips. Op straat en op verschillende metro-stations kom je alle bekende, en minder bekende, figuren tegen. Ook kun je in de stad één van de vele prachtige art nouveau gevels bewonderen.

We gaan de mooie Saint-Christophe kerk binnen en worden getrakteerd op een indrukwekkend uitzicht van Charleroi en omgeving vanaf de toren van het bijzondere stadhuis. Ook plekken voor een fijne Belgische maaltijd met bijpassend biertje vind je er genoeg.

Ik ben er nog geen 24 uur. En al die tijd in de regen. Maar ik bewonder de instelling van de vriendelijke Carolo’s en de energie die ze steken in hun projecten. De plannen zijn veelbelovend en ik kom er heel graag nog eens kijken wanneer de straten weer dicht zijn en de ramen weer open.

Ook Charleroi was een bestemming tijdens onze Interrail-reis met CityZapper.

No Comments

    Leave a Reply